هنگامی که نتانیاهو در مصاحبه ماه گذشته خود در برنامه ۶۰ دقیقه، اعلام کرد که می‌خواهد پشتیبانی نظامی آمریکا از اسرائیل را به صفر برساند، در حقیقت تحولی را نشان می‌داد که در رابطه این دو بازیگر رخ می‌دهد. آمریکا در چند سال اخیر به دلایل داخلی و خارجی در موقعیتی قرار گرفته که تداوم کمک‌های نظامی/اقتصادی بلاعوض را به اسرائیل دشوار ساخته است و به جای آن نوعی دیگری از روابط شکل می‌دهد. «ابتکار همکاری فناوری دفاعی آمریکا و اسرائیل» که در نسخه مجلس نمایندگان از لایحه اختیارات دفاع ملی ۲۰۲۷ گنجانده شده، همکاری دو کشور در پژوهش، توسعه، آزمایش، ارزیابی، یکپارچه‌سازی و تولیدات دفاعی را گسترش می‌دهد. به نظر می‌رسد رابطه کنونی از کمک‌های یکجانبه واشنگتن به تل‌آویو به همکاری‌های عمیق نظامی-صنعتی میان این دو در حال چرخش است.

افکار عمومی آمریکا، مخالف کمک به اسرائیل

مطابق نظرسنجی مه ۲۰۲۶ نیویورک‌تایمز، ۵۷٪ از مردم آمریکا مخالف کمک نظامی به اسرائیل هستند و تنها ۳۷٪ با این سیاست موافقت دارند. در یک دهه گذشته و مخصوصاً پس از هفت اکتبر ۲۰۲۳، دیدگاه منفی در قبال اسرائیل نه‌تنها میان رأی‌دهندگان دموکرات و مستقل، بلکه حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز افزایش یافته است.

این تحول در افکار عمومی خود را در میان نخبگان سیاسی واشنگتن دی.سی. هم آشکار کرده است. حزب دموکرات در دو سال اخیر به طور چشمگیری از لابی اسرائیل فاصله گرفته است. اکثریت سناتورهای دموکرات مخالف تأمین بمب و سلاح برای اسرائیل هستند. در حزب جمهوری‌خواه نیز جریان انزواطلبی رشد کرده است که دلیلی برای تداوم حمایت از اسرائیل نمی‌بیند. اسرائیل خود را در موقعیتی یافته است که نمی‌تواند از پشتیبانی رؤسای جمهوری بعدی آمریکا (خواه دموکرات یا جمهوری‌خواه) مطمئن باشد و به همین دلیل به دنبال مسیر دیگری برای تداوم پیوند خود با آمریکا می‌گردد.
 
تحولات بین‌المللی؛ تغییر اولویت‌های آمریکا

اگرچه آمریکا اکنون توسط اسرائیل به جنگ با ایران کشیده شده است؛ اما باید دانست آمریکا پس از پایان پرونده جنگ با ایران، به سراغ پرونده‌های دیگری خواهد رفت که مهم‌ترین آن چین است. این موضوع هنگامی کمک به اسرائیل را محدود می‌سازد که با بحث کمبود ذخایر تسلیحاتی آمریکا تلاقی پیدا می‌کند. در سال‌های آینده آمریکا تمرکز بالایی بر افزایش ذخایر تسلیحات آفندی و پدافندی خود برای سناریوی احتمالی جنگ با چین، دفاع از تایوان و پشتیبانی از متحدان جنوب شرق آسیا خواهد کرد. بنابراین، تداوم کمک نظامی بلاعوض به اسرائیل تنها بار سنگینی بر دوش آمریکا خواهد بود. اسرائیل نیز از این فرصت می‌خواهد استفاده کند تا با افزایش همکاری‌های نظامی خود را یک شریک راهبردی برای آمریکا در مقابل چین نشان دهد.
 
مجتمع‌های نظامی-صنعتی؛ شکل جدیدی از نفوذ و لابی اسرائیل

مجتمع‌های نظامی-صنعتی بازیگران قدرت‌مندی در تصمیم‌گیری‌های سیاست خارجی آمریکا بوده‌اند، به گونه‌ای که حتی برخی از تحلیل‌گران، آن‌ها را عامل اصلی آغاز جنگ‌های آمریکا می‌دانند. پیوند شرکت‌های نظامی اسرائیلی با آمریکایی به نوعی منافع اسرائیل را با منافع تولیدکنندگان نظامی آمریکا پیوند می‌دهد.

به عنوان نمونه، از هنگام آغاز جنگ با ایران، سهام شرکت‌های تسلیحاتی آمریکایی نظیر RTM، نورثروپ گرومن و لاکهید مارتین رشد چشمگیری داشته است. این شرکت‌ها جزو تأمین‌کنندگان اصلی تسلیحات آمریکا محسوب می‌شوند و خطوط تولیدی در اسرائیل دارند. به عنوان نمونه، به گفته صنایع هوافضای اسرائیل، بخش «لاهاف» این صنایع از فناوری شرکت RTM برای ساخت قطعات کامپوزیتی مورد استفاده در جنگنده‌ها و بالگردهای نظامی استفاده می‌کند.

ادغام شرکت‌های نظامی اسرائیلی (نظیر البیت سیستم، رافائل) در تولیدات نظامی آمریکایی، فراتر از همکاری‌های نظامی معمول است که آمریکا با متحدان خود دارد. آن‌ها غالباً واردکننده هستند و نقش اندکی در تولید تسلیحات آمریکایی دارند. اما اگر قرار بر این باشد که اسرائیل نقش پررنگ‌تری در تولید تسلیحات راهبردی یا توسعه فناوری‌های هوش مصنوعی ایفا بکند، واشنگتن تا حدی به اسرائیل وابسته خواهد شد یا دست کم، اهرم فشار خود را برای مدیریت رفتار اسرائیل از دست خواهد داد.
 
تعمیق و ادغام همکاری‌های نظامی میان اسرائیل و آمریکا، نشان می‌دهد اسرائیل از خطرات کاهش محبوبیت خود در آمریکا و تغییر اولویت‌های سیاست خارجی واشنگتن آگاه است. ادغام فرآیندی بلندمدت است، اما اثر گسترده‎ای بر روابط دو بازیگر و سیاست‌های آمریکا در منطقه خواهد گذاشت. همچنین خطراتی جدی برای ایران خواهد داشت که نتیجه کاهش وابستگی اسرائیل به واشنگتن و در عین حال مستحکم‌ترشدن پیوند با آن است.