صرف‌نظر از اینکه آتش‌بس میان آمریکا و ایران پابرجا بماند یا نه، جنگ در خاورمیانه روند تسلیح مجدد اروپا و حمایت از اوکراین را پیچیده‌تر می‌کند و در عین حال، اعتماد به ایالات متحده به‌عنوان ضامن قابل‌اتکای امنیت اروپا را بیش از پیش تضعیف می‌کند. برای قرار دادن روند تقویت توان دفاعی بر پایه‌ای مستحکم‌تر، اروپایی‌ها باید میزان وابستگی خود را به بی‌ثباتی سیاسی آمریکا، گلوگاه‌های صنعتی و انحراف تجهیزات دفاعی در زمان جنگ کاهش دهند.

نوسازی تسلیحاتی تحت فشار

با وجود تردیدهای جدی در خصوص تعهد آمریکا به اروپا اما همچنان اروپایی‌ها به آمریکا برای نوسازی تسلیحاتی خودشان و تحویل سلاح به اوکراین تکیه سنگینی دارند. این اقدام به واسطه این استدلال توجیه می‌شد که خرید از آمریکا موجب حفظ روابط فراآتلانتیک خواهد شد. با این حال، جنگ آمریکا علیه ایران این طرح را کاملا زیر سوال برد. این جنگ تردیدهای جدیدی در خصوص تعهد آمریکا به امنیت اروپا و اوکراین را برانگیخته است.

فراتر از سطح سیاسی، منازعه در غرب آسیا توانایی آمریکا برای تحویل به موقع تسلیحات به اروپا و اوکراین را زیر سوال می‌برد. آمریکا مقدار قابل توجهی از تسلیحات خود را در این جنگ مصرف کرده است. به طور مثال، با توجه به نرخ تولید فعلی موشک تاماهاوک که ۸۵ واحد در سال است، جایگزینی ۸۵۰ عدد از آنها که در جنگ علیه ایران شلیک شده است حدود ده سال طول خواهد کشید.

آمریکا احتمالا بازسازی ذخایر تسلیحاتی خود را نسبت به نیازهای متحدان اروپایی و اوکراین در اولویت قرار خواهد داد. این تغییر از همین الان در حال رخ دادن است؛ در ماه مارس، سوئیس مطلع شد که سفارش پنج سیستم پاتریوت آن با تأخیر پنج‌ساله مواجه خواهد شد. این جنگ همچنین حفظ رشد صنعت دفاعی اروپا را به خاطر رشد پایین‌تر و فشارهای اضافی بر بودجه‌های دولتی سخت‌تر خواهد کرد.

مجموع این فشارهای اقتصادی، فنی و سیاسی، پنجره آسیب‌پذیری اروپا عمیق‌تر خواهد کرد. اوکراین ممکن است حمایت کمتر و با تأخیر بیشتری دریافت کند و اروپایی‌ها برای تقویت سریع توانمندی‌های خود با مشکل مواجه شوند. در نتیجه، پنجره وسیع‌تری شکل خواهد گرفت که در آن روسیه می‌تواند به این جمع‌بندی برسد که توازن ریسک به نفع تهاجم بیشتر تغییر پیدا کرده است.

تقویت بنیان‌های نوسازی تسلیحاتی اروپایی

اروپایی‌ها باید این پنجره آسیب‌پذیری را در سریع‌ترین زمان ممکن ببندند. در حالی که هیچ راه حل آسانی وجود ندارد، یک رویکرد سه‌گانه می‌تواند به روند افزایش توان دفاعی اروپا کمک کند.

۱.  اروپایی‌ها باید سرمایه‌گذاری در سیستم‌های بومی خود را دوبرابر کنند تا وابستگی خود به تأمین خارجی در حوزه‌های کلیدی را کاهش دهند. چالش تاریخی این مسئله تولید در مقیاس پایین این سیستم‌ها بوده است. اگرچه پیشرفت‌هایی در سال‌های اخیر انجام شده اما برای افزایش تولید و ایجاد ذخایر معتبر، سفارش‌های گسترده‌تری لازم است. سفارش‌های مشترک و هماهنگ می‌تواند به تجمیع تقاضا و در نتیجه کاهش هزینه‌ها کمک کند.

۲. اروپایی‌ها باید همکاری‌های نزدیک‌تری با اوکراین داشته باشند. اولویت اول باید تأمین مالی کافی برای دسترسی لازم جهت تولید هرآنچه نیاز دارند باشد. حمایت مستقیم برای صنعت دفاعی اوکراین کارآمدترین روش برای تقویت او در جنگ است. هدف، ادغام عمیق‌تر این کشور در پایگاه صنعت دفاعی اروپا و بهره‌گیری از ظرفیت‌های نوآورانه و تخصصی آن است. تشویق به مشارکت میان شرکت‌های اتحادیه اروپا و همتایان اوکراینی آن‌ها بخش مهمی از این تلاش است. در حال حاضر تمرکز بر تولید تسلیحات در اروپا برای اوکراین است، اما در بلندمدت می‌توان به تولید در اروپا برای نیروهای مسلح اروپایی نیز اندیشید.

۳. بسیاری از کشورهای اروپایی پیشاپیش سفارش‌های عمده‌ای برای سیستم‌های دفاع هوایی و حمله دوربرد آمریکایی ثبت کرده‌اند که باعث نوعی وابستگی ساختاری شده است. به دلیل اینکه برخی وابستگی‌ها به سیستم‌های آمریکایی در این حوزه‌ها و فراتر از آن اجتناب‌ناپذیر است، اروپایی‌ها باید برای کاهش ریسک‌های مربوطه به آن اقدام کنند. یک روش آن ترغیب شرکت‌های آمریکایی به برپایی خطوط تولید در خاک اروپا است. اگرچه این رویکرد شاید برای قراردادهای موجود امکان‌پذیر نخواهد بود اما باید برای قراردادهای آینده مورد بررسی قرار گیرد. استقرار بیشتر تولید، نگهداری و پشتیبانی در اروپا به این قاره کمک می‌کند تا در هنگام خرید از آمریکا، در برابر اختلالات عرضه مصون‌تر شود.